ႀကိဳး (ေရးသူ- ဂ်ဴး)
ကြ်န္ေတာ္ စဥ္းစားခဲ့မိသမွ် ႀကိဳးတစ္ေခ်ာင္း၏ အသံုးဝင္ပံုမ်ားတြင္ ထူးဆန္းေသာ အသံုးျပဳနည္း တစ္နည္း အေၾကာင္း ထပ္မံျဖည့္စြက္ လိုက္ရသည့္ အခ်ိန္တြင္ ကြ်န္ေတာ့္အသက္ ၁၀ ႏွစ္သားသာ ႐ွိေသးသည္။ထိုအခ်ိန္က ကြ်န္ေတာ့္အတြက္ ျမင္ျမင္သမွ်သည္ ေပ်ာ္႐ႊင္ေက်နပ္စရာေတြခ်ည္း ျဖစ္၏။
ကၽြန္ေတာ့္မိဘမ်ားသည္ သာမန္ လက္လုပ္လက္စားဆင္းရဲသားမ်ားသာ ျဖစ္ေသာ္လည္း သူတို႔သည္ ရရာဘဝမွာ ရရာေငြေၾကးျဖင့္ ေရာင့္ရဲေက်နပ္ၾကသူမ်ား ျဖစ္သည္။ တစ္ခါတစ္ခါ ေနာက္တစ္ေန႔ နံနက္မွာ ထမင္းခ်က္ရန္ ဆန္မရွိ။ သို႔ေသာ္ ထိုညမ်ားတြင္ ကြ်န္ေတာ္ႏွစ္ႏွစ္ျခိဳက္ျခိဳက္အိပ္ေပ်ာ္ခဲ့သည္။ အိပ္မက္ထဲမွာ ကြ်န္ေတာ္မက္သမွ် အရာထဲတြင္ (သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္အိမ္မွာ ကြ်န္ေတာ္ ျမင္ေတြ႔ခဲ့ရေသာ) ပုဇြန္ထုတ္ေကြးၾကီးမ်ားပင္ ပါဝင္တတ္ေသးသည္။ ေက်ာင္းမွာ စာအုပ္ဖိုး၊ တံျမက္စည္းဖိုး၊ ေသာက္ေရအိုးစင္ဖိုး မေပးႏိုင္သည့္ ရက္မ်ားတြင္ ကြ်န္ေတာ္သည္ ေက်ာင္းလစ္ပစ္လိုက္ရံုမွတပါး အျခားေျဖရွင္းစရာနည္းလမ္းမရွိခဲ့ေပ။ သို႔ေသာ္ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ၾကာရွည္စိတ္ညစ္ေနခဲ့ျခင္းမရွိ။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ဘဝမွာ ထမင္းနပ္မွန္ေအာင္ စားႏိုင္ဖို႔ အတြက္ စိတ္ဝင္စားစရာ အရာမ်ားစြာ ရွိေနေသးသည္။ ထို႔ျပင္ ကြ်န္ေတာ့္ မိဘမ်ားသည္ ေရွးဘဝအတိတ္၏ ကုသိုလ္ကံကို ယံုၾကည္သတ္ဝင္သူမ်ား ျဖစ္ၾကသည္။ ထို႔ေၾကာင့္လည္း ဤဘဝမွာ ေဒါသမ်ား၊ နာက်ည္းမႈမ်ား၊ အံ့ၾသတုန္လႈပ္မႈမ်ား ကင္းေဝးခဲ့ျခင္း ျဖစ္ပါလိမ့္မည္။
ကြ်န္ေတာ္ ေက်ာင္းသြားရာလမ္းတြင္ လွပျမင့္မားေသာ အိမ္ၾကီး တစ္အိမ္ရွိသည္။ ထိုအိမ္၏ ပိုင္ရွင္ ဦးေလးၾကီးသည္ ကြ်န္ေတာ့္ကို သနားက႐ုဏာသတ္စြာ မုန္႔ဖိုးေပးေလ့ ရွိေသာေၾကာင့္ ထိုအိမ္သို႔ ကြ်န္ေတာ္ မၾကာခဏသြားေရာက္ေလ့ရွိပါသည္။ ထိုအိမ္သည္ အသက္ ၁၀ ႏွစ္အ႐ြယ္ ဆင္းရဲသား ကေလးတစ္ေယာက္အတြက္ နန္းေတာ္ၾကီးတမွ် ခမ္းနား က်ယ္ဝန္းလွပါသည္။ အခန္းတစ္ခုထဲတြင္ ကြ်န္ေတာ္မတ္တပ္ရပ္ေနေသာ အခါ ေလးဘက္ေလးတန္က ေနရာမ်ားသည္ ကြ်န္ေတာ္ႏွင့္ အေဝးၾကီးေဝးေနျပီး ေမာ့ၾကည့္ေသာအခါ ကြ်န္ေတာ့္အထက္တည့္တည့္က ၾကီးမားခိုင္ခန္႔ေသာ ထုတ္တန္းၾကီးမ်ားသည္ ကြ်န္ေတာ္၏ ေသးေကြးမႈကို သေရာ္ေလွာင္ေျပာင္ေနသေယာင္ရွိ၏။
ထိုဦးေလးၾကီးတြင္ အလြန္ရယ္စရာေကာင္းေသာ ေၾကာင္တစ္ေကာင္ႏွင့္ ေၾကာက္စရာေကာင္းေသာ ေခြးတစ္ေကာင္ရွိသည္။
ထိုေခြးမွာ နာမည္ရွိေသာ္လည္း ထိုနာမည္ကို ကြ်န္ေတာ္မမွတ္မိေတာ့ပါ။ ေခြးသည္ ကြ်န္ေတာ့္ရင္ဘတ္ေလာက္ အရပ္ျမင့္ျပီး ကြ်န္ေတာ့္ထက္ သံုးဆေလာက္ ဝျဖိဳးသည္။ သူ႕အေမႊးမ်ားမွာ အညိဳေရာင္တြင္ အနက္ေရာင္ ေရာလ်က္ ေတာက္ပေနသည္။ ေခြး၏မ်က္ႏွာက ကြ်န္ေတာ့္မ်က္ႏွာထက္ ၾကီးမားသည့္အျပင္ ေခြး၏ ေသးငယ္ရိုင္းစိုင္းေသာ မ်က္လံုးတစ္ဝိုက္တြင္ မဲနက္ေသာ အေမြးမ်ား ေပါက္ေနေသာေၾကာင့္ ေခြးသည္ ကြ်န္ေတာ့္အတြက္ အလြန္ေၾကာင္စရာေကာင္းပါသည္။
ပထမဦးဆံုး ေခြးႏွင့္ကြ်န္ေတာ္ ရင္ဆိုင္ရေသာေန႔ကို ကြ်န္ေတာ္မေမ့ႏိုင္ပါ။ ထိုေန႔က ကြ်န္ေတာ္ မနက္စာဘာမွ မစားခဲ့ရေသာေၾကာင့္ ေက်ာင္းသြားရင္ ဦးေလးၾကီးျခံထဲက မာလကာသီးမ်ားကို ျခံအျပင္မွ ဝါးျခမ္းတစ္ေခ်ာင္းျဖင့္ခူးရန္ ၾကိဳးစားခဲ့ရ၏။ သို႔ေသာ္ ကြ်န္ေတာ့္ဒုတ္ကို ျပန္ဆြဲလိုက္ေသာအခါ ဝါးျခမ္းအကြဲရာကေလးထဲမွ မာလကာသီးလြတ္ထြက္ကာ ျခံဝင္းထဲ က်က်န္ေနခဲ့သည္။ ထိုအခ်ိန္တုန္းက ထိုျခံထဲတြင္ ေၾကာင္စရာေကာင္းေသာ ေခြးတစ္ေကာင္ရွိမွန္းသိခဲ့လွ်င္ ျခံဝင္းထဲ ခိုးဝင္ျဖစ္မည္မဟုတ္ပါ။ ကြ်န္ေတာ္ ျခံထဲ လွစ္ခနဲဝင္ျပီး မာလကာသီးရွိရာ ေျပးသြားခိုက္မွာပင္ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္မွ ခပ္မဲမဲအရာတစ္ခု ကြ်န္ေတာ္ရွိရာသို႔ အရွိန္ျပင္းစြာ နီးကပ္လာသည္ကို သိလိုက္ရ၏။ သို႔ေသာ္ ထိုအရာသည္ ေခြးတစ္ေကာင္ျဖစ္သည္ဟု သိလိုက္ခ်ိန္တြင္ ကြ်န္ေတာ္ ေရွာင္ရန္ အလြန္ေနာက္က်သြားခဲ့ျပီ။ ကြ်န္ေတာ္ထိတ္လန္႔တုန္လႈပ္စြာ ေၾကာင္အသြားခိုက္တြင္ ဦးေလးၾကီးက သူ႔ေခြးကို တစ္စံုတစ္ခု ေအာ္ဟစ္လိုက္ေသာေၾကာင့္ ကြ်န္ေတာ္ သက္သာရာရသြားသည္။ ထိုခ်ိန္တြင္ ေခြး၏ႏႈတ္သီးက ကြ်န္ေတာ့္မ်က္ႏွာႏွင့္ သံုးလက္မေလာက္ပဲကြာေတာ့သည္။
ထိုေန႔က မာလကာသီးစာရင္း ကြ်န္ေတာ္ႏွင့္ ဦးေလးၾကီး အသိမိတ္ေဆြျဖစ္ေသာအခါ ကြ်န္ေတာ္ ခြက္ထိုးခြက္လန္ ရယ္ေမာမိသည္။ ေၾကာင္၏ အေမြးက ကိုယ္ခႏၶာတစ္ျခမ္းမွာ အျဖဴ၊ တစ္ျခမ္းမွာ အမဲေရာင္ ျဖစ္သည္။ ႏႈတ္ခမ္းေမႊးက တစ္ဖက္မွာ တုိျပီး တစ္ဖက္မွာ အရွည္ၾကီးျဖစ္သည္။
“တစ္ေယာက္ေယာက္က စိတ္တိုျပီး ကတ္ေက်းနဲ႕ ကိုက္ပစ္လိုက္တာ ျဖစ္မွာေပါ့ကြာ”
ဦးေလးၾကီးက ခပ္ျပံဳးျပံဳး ေျပာခဲ့၏။
ကတ္ေက်းနဲ႔ ကိုက္မွာျဖင့္လည္း ႏွစ္ဖက္လံုး ကိုက္လိုက္ေရာေပါ့ဟု ကြ်န္ေတာ့္ဖာသာ ကြ်န္ေတာ္ေတြးရင္း ဟက္ဟက္ပတ္ပတ္ရယ္မိသည္။ ကြ်န္ေတာ္ရယ္ေမာသည္ကို ထိုဦးေလးၾကီးက ေငးေမာၾကည့္ေနခဲ့သည္။
“မနက္စာ စားစရာမွရွိလို႔ ဘာမွ မစားရခဲ့တဲ့ ကေလးတစ္ေယာက္က ဒီလိုရယ္ႏိုင္သလား”
“ဟား၊ ဦးေလးၾကီးကလဲ၊ ဒါမ်ား အထူးအဆန္းက်ေနေတာပဲ”
ကြ်န္ေတာ္တို႔ မိသားစုအတြက္ ရယ္စရာမ်ားစြာ ရွိေၾကာင္း ဦးေလးၾကီးကို ကြ်န္ေတာ္ေျပာျပခဲ့ေတာ့ သူအံ့ၾသေနသည္။
ဦးေလးၾကီးကေတာ့ ေငြေၾကးခ်မ္းသာၾကြယ္ဝသူ တစ္ဦးျဖစ္သည္။ ေစ်းထဲတြင္ အထည္ဆိုင္ ႏွစ္ခန္းတြဲ ဖြင့္ထားသူျဖစ္သည္။ ေရွးေခတ္က ဆယ္တန္းေအာင္ထားေသာေၾကာင့္ ပညာတတ္တစ္ဦးဟု ေျပာမည္ဆိုက ေျပာႏိုင္သည္။ ျခံဝင္းထဲတြင္ သစ္ပင္၊ ပန္းပင္မ်ားေၾကာင့္ စိမ္းလန္းေအးျမလ်က္ရွိျပီး အသီးအႏွံ ပန္းပြင့္မ်ားကို ေရာင္းရသည့္ ပိုက္ဆံေတြက အမ်ားၾကီး။ အဝီစိတြင္းတူးထားျပီး ေရေရာင္းရသည့္ ပိုက္ဆံေတြက အမ်ားၾကီး။ ကြ်န္ေတာ္သည္ ထိုဦးေလးၾကီး၏ ပိုက္ဆံမ်ား ထားစရာေနရာမွ ရွိပါ့မလားဟု ကေလးေတြးျဖင့္ ေတြးၾကည့္ခဲ့မိဖူးသည္။
ဦးေလးၾကီးသည္ ကြ်န္ေတာ္တို႔ထက္ပင္ ဘဝကို ေပ်ာ္႐ႊင္ေက်နပ္သူ တစ္ဦးျဖစ္လိမ့္မည္။ ဦးေလးၾကီးစိတ္ညစ္တာ ကြ်န္ေတာ္ တစ္ခါမွ မျမင္ဖူးေပ။ ဦးေလးၾကီးသည္ ရပ္ကြက္ထဲတြင္ လူေတြက ေလးစားရိုေသခံရသူ တစ္ဦးလည္း ျဖစ္သည္။
ဦးေလးၾကီး၏ အသက္ကင္းမဲ့ေသာ ခႏၶာကိုယ္ၾကီးကို ပထမဦးဆံုးေတြ႕လိုက္ရသူမွာ ကြ်န္ေတာ္မဟုတ္ေသာေၾကာင့္ ကြ်န္ေတာ္ကံေကာင္းသည္ဟု အေမကေျပာပါသည္
“အဲလိုမ်ဳိး အျဖစ္အပ်က္ေတြကို ကေလးေတြ မၾကည့္ေကာင္းဘူး” ဟု အေမကေျပာေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ စိတ္ပါဘက္ပါ ေခါင္းညိတ္ခဲ့မိသည္။ တကယ္လည္း ထိုအခ်ိန္က လူေသကို ကြ်န္ေတာ္အလြန္ခဲ့ေၾကာက္ပါသည္။
သို႔ေသာ္ဦးေလးၾကီးဘာေၾကာင့္ ရုတ္တရက္ ေသဆံုးလိုက္ရသလဲဟု ကြ်န္ေတာ္နားမလည္ႏိုင္စြာ ေတြးေနမိသည္။ ကြ်န္ေတာ့္လိုပင္ ကြ်န္ေတာ္တို႔ရပ္ကြက္က လူေတြလည္း စိတ္ဝင္စားစြာ ေျဖရွာၾကသည္။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ျမိဳ႕က လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ေတြမွာ ဦးေလးၾကီး အေၾကာင္းသည္ စိတ္ဝင္စားစရာ ဘာသာရပ္တစ္ခုအျဖစ္ လေပါင္းမ်ားစြာ တည္ရွိေနခဲ့ဖူးသည္။
ထူးဆန္းသည္မွာ ဦးေလးၾကီးသည္ သူ႕ေၾကာင္ႏွင့္ေခြးကို အိမ္အနီးအပါး မည္သူ တစ္ဦးတစ္ေယာက္ထံမွ် အပ္ႏွံမထားခဲ့ျခင္းပင္ ျဖစ္သည္။ သူေသဆံုးမွ အိမ္နီးခ်င္းတစ္ေယာက္က ေၾကာင္ကို တာဝန္ယူေကြ်းေမြးရျပီး အျခားတစ္ေယာက္က ေခြးကို တာဝန္ယူရပါသည္။ ေနာက္ထပ္ ထူးဆန္းသည့္အေၾကာင္းမွာ သူ႕ေၾကာင္သည္ ေနာက္တစ္လအၾကာတြင္ ေသဆံုးသြားျပီး သူ႔ေခြးသည္ ေျခာက္လအၾကာတြင္ ေသဆံုးသြားျခင္းပင္ ျဖစ္ပါသည္။ ထိုအျဖစ္အပ်က္ကို အေမ့အား ေျပာျပေတာ့ အေမက သိပ္မထူးဆန္းသလိုပင္ ျပံဳးခဲ့၏။
“ေခြးေတြ ေၾကာင္ေတြဟာ သူတို႔သခင္ကို သိပ္တြယ္တာတာ သားရဲ႕၊ သခင္မရွိေတာ့ သူတို႔ေသမွာေပါ့။ ဒါလြမ္းနာက်တယ္ ေခၚတယ္”
သို႕ေသာ္ ဦးေလးၾကီးႏွင့္ ပတ္သတ္၍ အထူးျခားဆံုး အျဖစ္တစ္ခုကိုေတာ့ အေမကိုယ္တိုင္လည္း တအံ့တၾသ စိတ္ဝင္စားခဲ့၏။ ဦးေလးၾကီးေသဆံုးေသာအခါ ဦးေလးၾကီး၏ အိမ္တြင္ ေငြစကၠဴတစ္ခ်ပ္မွ်ပင္ မေတြးရျခင္းအေၾကာင္းပင္ ျဖစ္ပါသည္။ တာဝန္ရွိသူမ်ားက အိမ္ထဲမွာ ရွိသမွ် ဘီ႐ို၊ ေသတၱာ၊ စာအုပ္အားလံုးကို လွန္ေလွာဖြင့္လွစ္ ရွာၾကည့္ခဲ့ေသာ္လည္း ေငြစကၠဴတစ္ခ်ပ္တေလမွ် မေတြ႕ခဲ့ရပါ။ ဦးေလးၾကီးသည္ ဘဏ္မွာလည္း ေငြစာရင္းဖြင့္ထားသူ မဟုတ္ဟု အခ်င္းခ်င္းေျပာဆိုေဆြးေႏြးၾကတာ ကြ်န္ေတာ္ၾကားဖူးသည္။ ဦးေလးၾကီးသည္ က်န္ရစ္သမွ် ျမိဳ႕သူျမိဳ႕သားအားလံုးအား သူႏွင့္ပတ္သတ္သည့္ ပေဟဠိတစ္ခု ေအာင္ျမင္စြာ ဝွက္သြားခဲ့သည္ဟု လူၾကီးသူမမ်ား ေျပာတာ ကြ်န္ေတာ္ ယခုတိုင္ သတိရေနပါသည္။
ဦးေလးၾကီး၏ ေငြြစကၠဴပေဟဠိကို လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား အေျဖရွာဖို႔ ၾကိဳးစားၾကဖူး၏။ သူတို႔မေအာင္ျမင္ၾကပါ။ သူတို႔သည္ ေငြြစကၠဴမ်ားကို ဘယ္မွာမွ မေတြ႔ပါ။ ေငြြစကၠဴမွ တျဖစ္လဲႏိုင္သည့္ ေ႐ႊ၊ ေငြ၊ ေက်ာင္မ်က္ရတနာမ်ားကိုလည္း သူတို႔မေတြ႕ၾကပါ။ ဦးေလးၾကီးႏွင့္ပတ္သတ္၍ သူတို႔ ရွာေဖြေတြ႕ရွိခဲ့သည္မွာ စာ႐ြက္အပိုင္းကေလး တစ္စသာ ျဖစ္သည္။
ထိုစာရြက္ကေလးသည္ ဦးေလးၾကီး၏ အေလာင္းရွိရာ မီးဖို၏ စားပြဲေပၚမွာ လံုးေျခလ်က္သားရွိသည္ကို ရက္ေတာ္ေတာ္ၾကာမွ သူတို႕ေတြ႕ခဲ့ၾကသည္ဟု ဆိုပါသည္။ ဦးေလးၾကီးကို ေကာင္းေကာင္းသိသူမ်ားက “ဒါသူ႔လက္ေရးပါပဲ” ဟု တညီတညြတ္တည္း အတည္ျပဳေထာက္ခံၾက၏။ သူသည္ တစ္ခုခုကို စာျဖင့္ရွင္းျပဖို႔ ၾကိဳးစားခဲ့သလားဟု လူၾကီးမ်ားက အခ်င္းခ်င္းေဆြးေႏြးၾကသည္။ သို႔ေသာ္ ဤစာ႐ြက္ကို “စာ” ဟု သူတို႔မေခၚႏိုင္ၾကပါ။ စာဆိုလွ်င္လည္း မေရးျဖစ္ေသာစာသာ ျဖစ္ပါလိမ့္မည္။ အေၾကာင္းမွာ ဦးေလးၾကီးသည္ စာလံုးေလး ငါးလံုးကိုသာ ေရးသြားေသာေၾကာင့္ ျဖစ္သည္။
“ခင္ဗ်ားအနားမွာ…”
ထိုစာလံုးကေလးငါးခုသည္ မည္သူ႔အတြက္မွ် မည္သည့္ အဓိပၸာယ္မွ် မေဆာင္ခဲ့ပါ။
သူသည္ စာေရးရင္း အလုပ္တခုခု ထလုပ္ျပီး စာျပန္ေရးဖို႔ ေမ့ေလ်ာ့သြားေလသလား။ သို႔မဟုတ္ မေရးေတာ့ပါဘူးဟု ဆံုးျဖတ္လိုက္ေလသလား။ စာ႐ြက္ကေလးကို သူကိုယ္တိုင္ပဲ လံုးေခ်ခဲ့သလား။ သို႕မဟုတ္ အျခားတစ္ေယာက္ေယာက္က လံုးေခ်လႊင့္ပစ္ခဲ့သလား။ သူကိုယ္တိုင္လံုးေျခခဲ့သည္ ဆိုလွ်င္ ျဖစ္သြားေသာ အျဖစ္အပ်က္သည္ တာဝန္ရွိပုဂၢိဳလ္မ်ား နားလည္ထားသည့္ အတိုင္းပင္ ျဖစ္သည္ ဟုဆို၏။ အကယ္ဤသာ ၍စာရြက္ကို လံုးေခ်သူသည္ အျခားတစ္ေယာက္ေယာက္ ျဖစ္ခဲ့လွ်င္ … ။ သူတို႔သည္ မူလလက္ခံထားေသာ အယူအဆကို ေျပာင္းျပန္လွန္ပစ္ ရေတာ့မည္ဟု ဆို၏။
မည္သို႔ဆိုေစ ဦးေလးၾကီး၏ ပေဟဠိသည္ ဆယ္ႏွစ္သားအ႐ြယ္ ကေလးတစ္ေယာက္အဖို႔ မည္သို႔မွ် နားမလည္ႏိုင္ေသာ အရာသာ ျဖစ္သည္။ လူၾကီးမ်ားအတြက္ ထိုပေဟဠိသည္ လေပါင္းမ်ားစြာ၊ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ စိတ္ဝင္စားစရာ ျဖစ္ခဲ့ေသာ္လည္း ကြ်န္ေတာ့္အတြက္ေတာ့ သိပ္မၾကာမီပင္ ေမ့ေပ်ာက္သြားခဲ့သည္။ ကြ်န္ေတာ္မွာ အျခားစိတ္ဝင္ဖြယ္ အရာမ်ားစြာ ရွိေသးသည္ မဟုတ္လား။
ဦးေလးၾကီးကို ကြ်န္ေတာ္လံုးဝေမ့ျပီဟု ထင္ခဲ့သည္။
သို႕ေသာ္ ကြ်န္ေတာ္တကယ္ေတာ့ မေမ့ပါ။ ေနာက္ထပ္ဆယ္ႏွစ္အတြင္း ကြ်န္ေတာ္ဦးေလးၾကီးကို တခါတရံမွသာ သတိရခဲ့တာ မွန္ပါသည္။ သို႔ေသာ္ ယခု ႏွစ္ေပါင္း သံုးဆယ္ၾကာလာေသာ အခ်ိန္တြင္ေတာ့ သူ႕အေၾကာင္းမၾကာခဏ ေတြးမိသည္။ ဒါကလည္း ထူးဆန္းစြာ ေျပာင္းလဲလာေသာ ကြ်န္ေတာ့္ စိတ္အေျခအေနေၾကာင့္လည္း ျဖစ္ႏိုင္ပါသည္။ ငယ္ငယ္တုန္းက ကြ်န္ေတာ္ သိပ္စိတ္မဝင္စားခဲ့ေသာ ဦးေလးၾကီး၏ ပေဟဠိကို ယခုေနာက္ပိုင္း ကြ်န္ေတာ္ တျဖည္းျဖည္း စိတ္ဝင္စားလာခဲ့သည္။
ကြ်န္ေတာ္သည္ အရာရာတြင္ အေၾကာင္းျပခ်က္ ရွိရမည္ဟု သတ္မွတ္ခ်က္ခ်ကာ အျဖစ္အပ်က္အားလံုး၌ အေၾကာင္းအရင္းကို ွရွာေဖြတတ္သူ ျဖစ္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္လည္း ဦးေလးၾကီး၏ ကိစၥတြင္ ဘာေၾကာင့္ဟူေသာ အေၾကာင္းအရင္းကို နက္နက္နဲနဲ ရွာေဖြစဥ္းစားမိ၏။ ကြ်န္ေတာ္၏ အားလပ္ခ်ိန္မ်ားတြင္ ကြ်န္ေတာ့္အာ႐ံု၌ စိုးမိုးေနေသာ အရာမွာ ကိစၥတစ္ရပ္ျဖစ္ေပၚေစေသာ အေၾကာင္းအရင္းမ်ားပင္ ျဖစ္သည္။
အက်ဳိးႏွင့္အေၾကာင္း ဆက္စပ္၍ ရေသာ ကိစၥမ်ားတြင္ ကြ်န္ေတာ္ ေျဖာင့္တန္းစြာ ေကာက္ခ်က္ဆြဲလိုက္ႏိုင္ေသာ္လည္း အက်ဳိးႏွင့္အေၾကာင္း ဘယ္လိုမွ ဆက္စပ္၍ မရေသာ အခ်ဳိ႕ကိစၥမ်ားတြင္ ကြ်န္ေတာ္ ေဒါသတၾကီး ျဖစ္ရသည္။ တကယ္ေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တို႔ လူ႔ေလာကၾကီးတြင္ အက်ဳိးႏွင့္အေၾကာင္း၏ ဆက္စပ္မႈကို မေတြးဘဲထားပါမွ စိတ္သက္သာရာရသည့္ အျဖစ္မ်ဳိးလည္း မ်ားစြာရွိေသးသည္ဟု ကြ်န္ေတာ္သေဘာေပါက္လာသည္။
ကြ်န္ေတာ့္မိဘမ်ားကဲ့သို႔ ေရွးဘဝ၏ အတိတ္ကံဆိုေသာ မိမိ အတိအက်မသိႏိုင္သည့္ အေၾကာင္းျပခ်က္ကိုရွာေဖြကာ ဆြဲယူဆက္စပ္ႏိုင္လွ်င္ေတာ့ အေကာင္းသား။ အခုေတာ့ ကြ်န္ေတာ္သည္ ဤကိစၥမ်ားတြင္ ရယ္စရာေကာင္းေလာက္ေအာင္ လက္ေတြ႕က်ေနသူ ျဖစ္ေနျပန္သည္။ ယခုေတာ့ ကြ်န္ေတာ္သည္ ေရွးဘဝဆိုတာကိုလည္း မယံု၊ ေနက္ဘဝဆိုတာကိုလည္း မယံုသူ ျဖစ္ေနျပန္သည္။
ကြ်န္ေတာ့္ဘဝမွာ ကြ်န္ေတာ္ ေပ်ာ္႐ႊင္ပါရဲ႕လားဟု ေမးလာလွ်င္ ကြ်န္ေတာ္အေျဖရ ေတာ္ေတာ္ ခက္ပါလိမ့္မည္။
ငယ္စဥ္တုန္းက အလြန္ဆင္းရဲႏြမ္းပါးခဲ့ေသာ ကြ်န္ေတာ္သည္ ေပ်ာ္႐ႊင္မႈကို ေငြေၾကးျဖင့္ ရွာေဖြဝယ္ယူ၍ ရႏိုင္သည္ဟု ထင္ခဲ့ဘူးသည္။ ယခုမွဘဲ ကြ်န္ေတာ္သည္ စိတ္ဆင္းရဲမႈမ်ားကို ေငြေၾကးျဖင့္ ရွာေဖြဝယ္ယူခဲ့မိျပီ ျဖစ္ေၾကာင္း သေဘာေပါက္လာရသည္။ သို႕ေသာ္ အခ်ိန္ေတာ္လြန္ခဲ့ျပီ။ တစ္ဘဝစာပင္ လြန္ခဲ့ပါျပီ။
ကြ်န္ေတာ့္မွာ ကြ်န္ေတာ္ခ်စ္ျမတ္ႏိုးလြန္း၍ ခက္ခဲစြာရယူ ပိုင္ဆိုင္ထားေသာ ဇနီးတစ္ေယာက္ရွိသည္။ ကြ်န္ေတာ္ငယ္စဥ္က မရရွိခဲ့ေသာ၊ ကြ်န္ေတာ္အလြန္အမင္းလိုခ်င္မက္ေမာခဲ့ေသာ ကစားစရာ၊ အစားအစာမွအစ ပညာအထိ အရာမ်ားစြားကို ပံုေအာေပးအပ္ပစ္ခ်င္ေသာ ေမတၱာေစတနာမ်ားျဖင့္ ေမြးဖြားျပဳစုခဲ့ရေသာ သားသမီးမ်ားရွိသည္။ ကြ်န္ေတာ္ ေဆြမ်ဳိးမေတာ္ခ်င္၊ မေတာ္ဝံ့ေလာက္ေအာင္ တစ္ကိုယ္ေကာင္းစိတ္ၾကီးမားျပီး အရာရာကို ေပါ့တန္စြာ သေဘာထားတတ္ေသာ ေမြးခ်င္းမ်ားရွိသည္။ ကြ်န္ေတာ့္အနီးက ထိုလူသားမ်ားအား ေငြေၾကးျဖင့္ေပါင္းစပ္လိုက္ေသာအခါ ကြ်န္ေတာ့္ဘဝသည္ အလြန္စိတ္ပ်က္ ညစ္ညဴးဖြယ္ ေကာင္းသြားေတာ့သည္။ မိမိကိုယ္တိုင္၏ အေကာင္းအဆိုးကို မိမိတစ္ေယာက္တည္း ခံစားခြင့္ရျခင္းသည္ အလြန္ရခဲလွေသာ ခ်မ္းသာသုခပင္ ျဖစ္လိမ့္မည္ဟု ကြ်န္ေတာ္တျဖည္းျဖည္း ေတာင့္တလာခဲ့သည္။ တစ္ေယက္တည္း သီးသန္႔ ရွိေနဖို႔ ဆႏၵရွိလာေသာ အခ်ိန္တြင္ ကြ်န္ေတာ္ကိုယ္တိုင္ တည္ေဆာက္ခဲ့ေသာ အသိုက္အျမံဳၾကီးသည္ ျဖိဳခြဲ၍ မရႏိုင္ေလာက္ေအာင္ ၾကီးမားခုိင္ခန္႔လာခဲ့ျပီ။ တစ္ဘဝစာပင္ ကြ်န္ေတာ္မွားခဲ့ျပီဟု ေတြးမိခ်ိန္တြင္ ကြ်န္ေတာ့္အာ႐ံုထဲမွာ ရွိေနခဲ့ဖူးေသာ ဦးေလးၾကီး၏ ပေဟဠိသည္ တျဖည္းျဖည္း ျပန္လည္ေနရာယူလာေတာ့သည္။ ဦးေလးၾကီး အံ့ၾသရေလာက္ေအာင္ပင္ မနက္စာမရွိ၍ မစားခဲ့ရစဥ္က အရယ္အေမာမပ်က္ ဘဝကို ေပ်ာ္စရာျဖင့္ ရွာၾကံေရာင့္ရဲေက်နပ္ခဲ့ဖူးေသာ ကြ်န္ေတာ္သည္ ယခုေတာ့ ေပ်ာ္႐ႊင္မႈကို ဘယ္မွာမွ ရွာေဖြမေတြ႕ေတာ့ပါ။ ကြ်န္ေတာ္၏ တေန႔တာမ်ားသည္ ေဒါသ၊ နာၾကည္းမႈ၊ မုန္းတီးမႈ၊ စိတ္ပ်က္႐ြံွရွာမႈ၊ အံ့ၾသစက္ဆုပ္မႈမ်ားျဖင့္သာ ျပည့္လွ်ံေနေတာ့သည္။
ကြ်န္ေတာ္သည္ ကြ်န္ေတာ့္တြင္ ျဖစ္ေပၚေနေသာ ထူးဆန္းသည့္ စိတ္ခံစားမႈကို ေျပာင္းလဲျပဳျပင္ႏိုင္ရန္ ကုသနည္းေပါင္းမ်ားစြာကို အသံုးျပဳၾကည့္ခဲ့ဖူးသည္။ လွပေသာ ေတာေတာင္ေရေျမ သဘာဝကို အစားထိုးခ်စ္ခင္ျမတ္ႏိုးႏိုင္ရန္ ကြ်န္ေတာ္ ခရီးထြက္၍ ထြက္ေျပးခဲ့ဖူးသည္။ သို႔ေသာ္ တာဝန္ဟူေသာ စကားရပ္ၾကီးက ကြ်န္ေတာ့္ကို ဖိစီးထားေသာေၾကာင့္ ကြ်န္ေတာ္၏ ဝန္ထုတ္ဝန္ပိုးမ်ားရွိရာသို႔ လည္စင္း၍ ျပန္လာရသည္ခ်ည္းပင္ ျဖစ္ပါသည္။
“ခ်စ္ေသာလြင္…
ကိုယ္မင္းကို အသက္မက ခ်စ္ျမတ္ႏိုးခဲ့တယ္ဆိုတာ မင္းယံုတယ္မဟုတ္လား၊ အခုအခ်ိန္မွာ ကိုယ္မင္းဆီကို ျပန္မလာေတာ့ဘူးဆိုရင္…”
ကြ်န္ေတာ္သည္ ေရးလက္စစာမ်ားကို ဘယ္ႏွစ္ၾကိမ္ဆုတ္ၿဖဲပစ္ခဲ့ရသည္ဟု မမွတ္မိႏိုင္ေတာ့ပါ။ ကြ်န္ေတာ့္ကိုယ္ခႏၶာထဲမွာ ရွိေနေသာ စည္းစိမ္ခ်မ္းသာႏွင့္ ေပ်ာ္႐ႊင္မႈဆိုင္ရာ အစြမ္းအစကို ရႏိုင္သေလာက္ ေလာဘတၾကီး ညွစ္ထုတ္သံုးစြဲခဲ့ေသာ ကြ်န္ေတာ့္မိသားစုထဲတြင္ ဇနီးက ေရွ႕ဆံုးမွပါဝင္ေၾကာင္း ကြ်န္ေတာ္ဖြင့္ေျပာဖို႔ ခဏခဏ စဥ္းစားၿပီး ဖြင့္မေျပာေတာ့ရန္ ခဏခဏ ဆံုးျဖတ္ခဲ့မိပါသည္။
ေတာေတာင္ေရေျမသဘာဝက ကြ်န္ေတာ့္ကို မကုစားႏိုင္ေသာအခါ ကြ်န္ေတာ္သည္ အတိတ္ဘဝထဲမွာ ၾကာရွည္ေနထို္္င္ၾကည့္ျပန္သည္။ ကြ်န္ေတာ့္အတိတ္သည္ စိတ္ခ်မ္းသာစရာ တကြက္မွ မရွိေသာ ဆင္းရဲဒုကၡမ်ားသာ ျဖစ္သည္။ ထမင္းႏွင့္ ပညာကုိ တၿပိဳင္တည္း လိုခ်င္ေသာေၾကာင့္ လႈပ္ရွားခဲ့ရေသာ ကြ်န္ေတာ့္ေျခေထာက္မ်ား၊ လက္မ်ား၊ ေအာက္က်ဳိ႕ သိမ္ငယ္စြာျပံဳးျပရလြန္းသျဖင့္ တင္းမာ တြန္႕ဆုတ္ေနေသာ ႏႈတ္ခမ္းမ်ား၊ နာက်င္ခါးသည္းေသာ မ်က္ရည္မ်ား၊ ၎တို႕ အားလံုးသည္ တကယ့္ေတာ့ ေလးပင္သည့္ ဝန္ထုတ္ဝန္ပိုးႀကီးမ်ားကို ထမ္း႐ြက္ႏိုင္ဖို႔ ကြ်န္ေတာ္ကိုယ္တိုင္ ဖန္တီး ျပဳလုပ္ခဲ့သည့္ ခိုင္ခန္႔ေသာ ထမ္းပိုးမ်ားသာ ျဖစ္သည္ဟု ကြ်န္ေတာ္ ယခုသိရသည္။ အတိတ္သည္ ကြ်န္ေတာ့္အတြက္ ေပ်ာ္႐ႊင္စရာ မဟုတ္ပါ။
ထိုအခါ အနာဂတ္ကို ကြ်န္ေတာ္ေမွ်ာ္ၾကည့္သည္။ တကယ္ေတာ့ အနာဂတ္သည္လည္း ကြ်န္ေတာ့္အတြက္ လွပခိုင္ခန္႔ေသာ ေလွာင္အိမ္ၾကီး တစ္ခုသာ ျဖစ္သည္။ ထိုေလွာင္အိမ္ႀကီးထဲသို႔ ကြ်န္ေတာ္ျပန္မဝင္ခ်င္ေတာ့ပါ။
ထိုအခါ ကြ်န္ေတာ္၏ တြယ္ရာမဲ့ စိတ္ပ်က္ၿငီးေငြ႕မႈမ်ားကို စုတ္ယူႏိုင္စြမ္းရွိမည္ ထင္ရေသာ စာအုပ္မ်ားစြာ ကြ်န္ေတာ္ျပန္ဖတ္မိသည္။ သို႔ေသာ္ထိုစာအုပ္မ်ားက ကြ်န္ေတာ့္အတြက္ ထြက္ေပါက္ေသာ္လည္းေကာင္း၊ အက်ဳိးျဖစ္ထြန္းမႈ၏ အေၾကာင္းအရင္းကိုေသာ္လည္းေကာင္း ေျပာျပႏိုင္စြမ္း မရွိခဲ့ပါ။ ထို႔ျပင္လြန္ခဲ့သည့္ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာက ကြ်န္ေတာ္ဖတ္ထားခဲ့ေသာ ကမ်ဴး၏ “ပလိပ္” ဝတၳဳထဲမွ ဇတ္ေကာင္ “ေကာ့္တား” သည္ ကြ်န္ေတာ့္အာ႐ံုထဲတြင္ ေဝဝါးေမွးမွိန္ေနရာမွ ၾကည္လင္ျပတ္သား လာခဲ့သည္။
ထိုအခ်ိန္မွစ၍ ကြ်န္ေတာ္သည္ ႀကိဳးမ်ားအေၾကာင္း စိတ္ဝင္စားစ ျပဳလာခဲ့သည္။
ကြ်န္ေတာ္တို႔သည္ မ်က္စိျဖင့္ ျမင္ရေသာ ႀကိဳးမ်ား၏ ခိုင္ခံ့မႈကိုသာ အလ်င္သတိထားမိတတ္ၾကသည္။
ကြ်န္ေတာ့္ဘဝတြင္ ႀကိဳးဟူေသာ စကားလံုးျဖင့္ ပထမဆံုးနားလည္ သေဘာေပါက္လိုက္ရသည္မွာ ပုခက္ႀကိဳးျဖစ္ပါသည္။ တကယ္ေတာ့ ပုခက္စစ္စစ္ မဟုတ္ပါ။ အေဖ၏ ပုဆိုးေဟာင္းတထည္ကို အနားႏွစ္ဖက္ စုခ်ည္ထံုး၍ ထုတ္တန္းဝါးလံုးမွာ ႀကိဳးျဖင့္ဆြဲၿပီး ကြ်န္ေတာ္တို႔ ကေလးမ်ား အိပ္ခဲ့ရေသာ အဝတ္ပုခက္သာ ျဖစ္ပါသည္။
“ကိုဘေအးေရ… ပုခက္ႀကိဳးကို နဲနဲေလာက္ ျမွင့္ေပးပါအံုး”
ထိုစကားသည္ အေမ ခဏခဏေျပာေသာ စကားျဖစ္ပါသည္။
ထို႔ေနာက္ ကြ်န္ေတာ္ထပ္၍ သိရေသာ ႀကိဳးမွာ ကစားစရာ ပလပ္စတစ္ ကားေသးေသးေလးကို ဆြဲရေသာ ႀကိဳးျဖစ္သည္။ ထိုႀကိဳးေၾကာင့္ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ညီအစ္ကို ခဏခဏ ရန္ျဖစ္ငိုယိုခဲ့ရဖူးပါသည္။ သည့္ထက္အသက္နည္းနည္းႀကီးလာေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ေရပံုးႀကိဳးကို သိလာသည္။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ငယ္ငယ္က ေနခဲ့သည့္႐ြာတြင္ ေသာက္ေရသံုးေရကို ေရတြင္းမွ ေရပံုးျဖင့္ ငင္ယူရေလ့ရွိပါသည္။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ေရငင္ေသာ ပံုးမွာ ပြဲညက္ျဖင့္ မဲနက္ေနေသာ ႏွီးပံုးအစုတ္ကေလးျဖစ္ၿပီး ေရပံုးႀကိဳးမွာ လက္ကိုေပါက္ၿပဲရွတေစေလာက္ေအာက္ ၾကမ္းတမ္းေသာ အုန္းဆံႀကိဳးျဖစ္သည္။ ထိုေရပံုးႀကိဳးကိုေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တို႔အားလံုး ေၾကာက္လန္႔စြာ ျငင္းပယ္လိုၾကသည္။ ငယ္႐ြယ္စဥ္ ကေလးအ႐ြယ္က ကြ်န္ေတာ္မက္ေမာခဲ့ေသာ ႀကိဳးမွာ ဂ်င္ေပါင္သည့္ႀကိဳးႏွင့္ ႀကိဳးခုန္ကစားရန္ တီထြင္ထားေသာ လက္ကိုင္ရိုးတပ္ႀကိဳးမ်ား ျဖစ္သည္။ ကြ်န္ေတာ္မုန္းတီးေသာ ၾကိဳးအမ်ဳိးအစား တစ္ခုရွိေသးသည္။ လူေတြကို ခ်ဳပ္ေႏွာင္ဖို႔ ခ်ည္ေသာ ႀကိဳးျဖစ္ပါသည္။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ႐ြာဘုရားပြဲမွာ ပြဲကသည့္အခါ ေနာက္ပိုင္းဇတ္ထုတ္ျပတိုင္း မင္းသားနွင့္ မင္းသမီးကို ပုဏၰားက ျဖစ္ေစ၊ ဝန္ႀကီးေၾကာင့္ျဖစ္ေစ၊ ဖမ္းဆီးေခၚေဆာင္ရာတြင္ ႀကိဳးျဖင့္တုတ္ေႏွာင္ တတ္ေလသည္။ ကြ်န္ေတာ္တို႔မွာ မင္းသားႏွင့္ မင္းသမီးကို သနားလြန္း၍ ႏွိပ္စက္သူ ပုဏၰားကို မုန္းတီး စက္ဆုပ္ရသည္။
လူေတြကို ခ်ည္ေႏွာင္ေသာ ျမင္ရသည့္ႀကိဳးကို မုန္းတီးစက္ဆုပ္တတ္ေသာ ကြ်န္ေတာ္သည္ လူေတြကို ခ်ည္ေႏွာင္ေသာ မျမင္ရသည့္ ႀကိဳးမ်ားကိုေတာ့ ေရွာင္တိမ္းရန္ လံုးဝမစဥ္းစားခဲ့မိပါ။ အသက္နည္းနည္းငယ္႐ြယ္စဥ္မွာ အေဖ၊ အေမ၊ အကို၊ ညီမမ်ား၏ မိသားစုႀကိဳးမ်ားကို ခ်ည္မွန္းသိသိႏွင့္ မက္ေမာခဲ့သည္။ အသက္နည္းနည္းပိုႀကီးလာေတာ့ ခ်စ္သူ၏ ႀကိဳးကမွ အခိုင္ၿမဲဆံုးဟု မက္ေမာတြယ္တာခဲ့သည္။ ထို႔ေၾကာင့္လည္း ထိုႀကိဳးရစ္ေႏွာင္သည္ထက္ ရစ္ေႏွာင္ႏိုင္ရန္ အခက္အခဲ ဆင္းရဲဒုကၡအေပါင္းကို အံတု၍ ခ်စ္သူကို လက္ထပ္ခဲ့သည္။
ဇနီး၏ ႀကိဳးႏွင့္အားမရဘဲ သားသမီးမ်ား၏ ႀကိဳးကို မက္ေမာစြာ ကမ္းလင့္ႀကိဳဆိုခဲ့သည္။ ယခုေတာ့ ကြ်န္ေတာ့မွာ ႀကိဳးေပါင္းစံုျဖင့္ တုတ္ေႏွာင္ထားလ်က္ ရွိေတာ့သည္။ ကြ်န္ေတာ္ေပ်ာ္ခဲ့သလား။
အမွန္အတိုင္းဝန္ခံရလွ်င္ ကြ်န္ေတာ္ေပ်ာ္ခဲ့ဖူးပါသည္။
ခိုင္ၿမဲ႐ံုသာ ခ်ည္ေႏွာင္ေသာ ေခ်ာေမြ႕သည့္ ႀကိဳးမ်ားခ်ည္းျဖစ္လွ်င္ ကြ်န္ေတာ္ေရွ႕ဆက္၍ မိုက္မဲစြာ ေပ်ာ္႐ႊင္မိဦးမည္ထင္သည္။
ယခုေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ႀကိဳးေတြက ေသြးခ်င္းခ်င္းနီေအာင္ ၾကမ္းရွစြာ နာက်င္ေစလွသည္။ ကြ်န္ေတာ့္ဘဝမွာ ေပ်ာ္႐ႊင္မႈမ်ား ကုန္ဆံုးသြားခဲ့ျပီျဖစ္ေၾကာင္း ကြ်န္ေတာ္သိလိုက္ရေသာ အခ်ိန္မွာပင္ ကြ်န္ေတာ္ရံုးထြက္ေျဖယူ၍ မရေလာက္ေအာင္ ႀကိဳးေတြက အသားထဲ နစ္ျမဳပ္တင္းက်ပ္ေနခဲ့ျပီ။
အရာရာတိုင္းမွာ အခ်ိန္ကာလ ကန္႕သတ္ခ်က္ဆိုတာ ရွိပါသည္။
ဤအခန္းသည္ ႏွစ္ေပါင္း ႏွစ္ဆယ္လံုးလံုး ကြ်န္ေတာ္ေနထိုင္လာခဲ့ေသာ အခန္းျဖစ္သည္။ အခန္းထဲရွိ ပစၥည္းတိုင္းသည္ သူ႔ေနရာႏွင့္သူ စနစ္တက် တည္ရွိေနရာ မ်က္စိမွိတ္ထားပါလ်က္ အေသးအဖြဲ ပစၥည္းကေလးမ်ား၏ အေနအထားကို ကြ်န္ေတာ္အလြတ္ရပါသည္။ ဤစားပြဲတြင္ ကြ်န္ေတာ္စာေပါင္းမ်ားစြာ ေရတြက္ခဲ့သည္။ မိမိပိုင္ေသာ ေငြစကၠဴမ်ားသည္ တစ္ခါတစ္ရံ မွသာ အေတြ႕အၾကံဳျဖင့္ သိရသည္။
လြန္ခဲ့ေသာ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာတုန္းက ခ်က္ေကာ့(ဗ္)၏ Gooseberries ဝတၳဳကို ကြ်န္ေတာ္ ပထမဦးဆံုး ဖတ္ရစဥ္က ကြ်န္ေတာ့္အာရံုထဲမွာ အိုင္ဗင္ႏွင့္ နစ္ကိုေလ ညီအစ္ကိုႏွစ္ေယာက္သာ ရွိခဲ့၏။ ယခုတႀကိမ္ ထိုဝတၳဳကို ကြ်န္ေတာ္ ျပန္ဖတ္လိုက္ေသာအခါ အစ္ကို၏ စကားထဲမွ တစ္ေၾကာင္းစာသာ ေျပာသြားေသာ အဘိုးႀကီး တစ္ေယာက္သည္ ကြ်န္ေတာ့္အေတြးထဲမွာ တဝဲလည္လည္ ဝင္ေရာက္ေနေတာ့သည္။ ေသခါနီး အိပ္ရာေပၚက အဖိုးႀကီးသည္ ပ်ားရည္ တစ္ပန္းကန္ျပား အျပည့္မွာယူ၍ သူ၏ ေငြစကၠဴမ်ား၊ ထီလက္မွတ္မ်ားကို ပ်ားရည္ျဖင့္ ေရာကာ စားသြားသည္။ သူ၏ ေငြစကၠဴမ်ားကို အျခားမည္သူမွ် မရႏိုင္ရန္ ျဖစ္သည္။
ယခုအခါ ကြ်န္ေတာ္ ဆယ္နွစ္သားအရြယ္က ေသဆံုးခဲ့ေသာ ဦးေလးႀကီးႏွင့္ ပတ္သတ္၍ အနည္းငယ္နားလည္စျပဳလာျပီ။ ဦးေလးႀကီးသည္ သူ၏ ျခံဝန္းတစ္ေနရာရာမွာ ေ႐ႊေငြရတနာမ်ားကို အိုးျဖင့္ ျမဳပ္သြားသလားဟူေသာ အေကာင္းျမင္အေတြးသည္လည္း တျဖည္းျဖည္း ေပ်ာက္ကြယ္စျပဳလာၿပီ။ ဦးေလးၾကီးသည္ သူ၏ ပိုက္ဆံမ်ားကို ပ်ားရည္ျဖင့္ေရာစားသြားတာ ျဖစ္ႏိုင္သည္ဟု ျပံဳးရယ္မိသည္။ အကယ္၍ ဤအတိုင္းျဖစ္ပ်က္သြားခဲ့လွ်င္ေသာ္မွ ဦးေလးႀကီးအား တကိုယ္ေကာင္းသမားႀကီးဟု ကြ်န္ေတာ္မစြပ္စြဲရက္ပါ။ မိမိအိပ္မက္မ်ား ပ်က္ျပယ္သြားသည့္အခါ လူသည္ မယံုၾကည္ႏိုင္စရာပင္ ရူးသြပ္သြားတတ္ပါသည္။
ကြ်န္ေတာ္သည္ အိပ္မက္တစ္ခုတည္းကိုပင္ ႏွစ္ေပါင္းသံုးဆယ္ေက်ာ္ မက္ခဲ့သူျဖစ္သည္။ အိပ္မက္သည္ တကယ္အစစ္အမွန္ျဖစ္မလာႏိုင္ေတာ့ေၾကာင္း အတိအက်သိလိုက္ရေသာအခါ ကြ်န္ေတာ့္မွာ ရွိသမွ်အင္အားေတြ ျဗဳန္းကနဲ ဆုတ္ယုတ္သြားေတာ့သည္။ လူတစ္ေယာက္သည္ မိမိ၏ ပတ္ဝန္းက်င္မွ ထြက္ေျပးရန္ နည္းလမ္းမ်ားစြာ ရွိပါသည္။ မိမိကိုယ္တိုင္မွ ထြက္ေျပးရန္ေတာ့ ဘာနည္းလမ္းမွ မရွိပါ။
ဦးေလးႀကီးသည္ ကြ်န္ေတာ့္လိုပင္ ရက္ေပါင္းမ်ားစြာ အခန္းေအာင္းေနခဲ့လိမ့္မည္။ ျမင္ေနက် အရာဝတၳဳမ်ားကို ႏွစ္သံုးဆယ္ေက်ာ္ ျမင္ေတြ႕ရေသာအခါ ကြ်န္ေတာ့္လိုပင္ စိတ္ပ်က္စြာ ျပံဳးရယ္မိလိမ့္မည္။ ျပတင္းေပါက္မွ ဒိုင္ဗင္ထိုးခ်လိုက္ရန္ ဟာဟစြက္ကာ စဥ္းစားခဲ့လိမ့္မည္။ ထို႔ေနာက္ ဘယ္အခ်ိန္မွစ၍ ၾကိဳးတစ္ေခ်ာင္း၏ အသံုးဝင္ပံုကို စဥ္းစားစ ျပဳသြားပါလိမ့္။
ဦးေလးၾကီးသည္ ကြ်န္ေတာ့္လိုေတာ့ ႀကိဳးေတြကို မုန္းတီးသြားသူမျဖစ္ႏိုင္ပါ။ ႀကိဳးမ်ားကို မုန္းတီးသူသည္ မိမိ၏ မီးဖိုခန္းထဲသို႔ ႀကိဳးတစ္ေခ်ာင္းကို သယ္ေဆာင္လာမည္မဟုတ္ပါ။ ထိုႀကိဳးကို တစိမ့္စိမ့္ၾကည့္၍ ခ်စ္ေနသူသာ ျဖစ္လိမ့္မည္။ ႀကိဳးသည္ ေနာက္ဆံုးကယ္တင္ရွင္အျဖစ္မွားယြင္းစြာ မွတ္ယူ၍ လက္ျဖင့္ ဖြဖြ ပြတ္သပ္ကာ တီးတိုး စကားမ်ား ေျပာေနခဲ့ေလမလား။ လူေတြႏွင့္ စကားေျပာဖို႔ ေၾကာက္႐ြံ စိတ္ပ်က္သူသည္ ႀကိဳးတစ္ေခ်ာင္းနွင့္ေတာ့ နာရီေပါင္းမ်ားစြာ စကားစမည္ေျပာဆိုခ်င္ေပလိမ့္မည္။ ၾကိဳးကို မိမိအလိုရွိေသာ ပံုသဏၭာန္ျဖစ္ေအာင္ ျပဳျပင္ပံုသြင္းဖို႔ ခက္ခဲသည္ဆိုတာ ကြ်န္ေတာ္သေဘာေပါက္ပါသည္။ ထို႔ထက္ပို၍ မိမိဘာပံုုသဏၭာန္ကိုရမွ ျဖစ္မွာလဲဟု အေသအခ်ာ နည္းစနစ္ သိဖို႔ကေတာ့ အခက္ခဲဆံုး ျဖစ္လိမ့္မည္။ ကြ်န္ေတာ္ ဤမွ် စိတ္ရွည္ႏိုင္မည္ မထင္ပါ။
ကြ်န္ေတာ္ခ်စ္ေသာ သားႏွင့္သမီးကို ကြ်န္ေတာ္ျဖစ္ေစခ်င္ေသာ ပံုုသဏၭာန္ျဖင့္ ျပဳျပင္ပံုသြင္းဖို႔ ႀကိဳးစားခဲ့သည္မွာ ႏွစ္ေပါင္း ႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္ ၾကာခဲ့၏။ ကြ်န္ေတာ္ ျဖစ္ေစခ်င္သည္က တစ္မ်ဳိး၊ သူတို႔ ျဖစ္ခ်င္သည္က တစ္မ်ဳိး။ လူေတြသည္ မိမိဘဝကို မိမိစိတ္ၾကိဳက္သာ ဖန္တီးျပဳျပင္ၾက၏။ အျခားသူတစ္ေယာက္က ျပဳျပင္ပံုသြင္းေပးဖို႔ဆိုတာ မည္သို႔မွ် မျဖစ္ႏိုင္ပါ။ သက္ရွိလူသားကို ပံုုသဏၭာန္ ျပဳျပင္ဖို႔ ခက္ခဲသည္ဆိုလွ်င္ သက္မဲ့ႀကိဳးတစ္ေခ်ာင္းကို ပံုုသဏၭာန္ျပဳျပင္ဖို႔ေတာ့ ပို၍ပင္ ခက္ခဲေလမလား။ ကြ်န္ေတာ္ ရုတ္တရက္ ထိုအတတ္ပညာကို ပိုစိတ္ဝင္စားမိသည္။
အေၾကာင္းနွင့္အက်ိဳးကို ဆက္စပ္ညွိႏႈိင္းယူသည့္ ပညာကို ကြ်န္ေတာ္ စိတ္ဝင္စားစြာ ေလ့လာထားခဲ့ေသာေၾကာင့္ ဦးေလးႀကီးထားခဲ့ေသာ ပေဟဠိကို ႏွစ္ေပါင္းသံုးဆယ္ေက်ာ္ၾကာသည့္အခါ ေျဖရွင္းရန္ နည္းလမ္း ကြ်န္ေတာ္ရလာခဲ့သည္။
ဦးေလးႀကီး တစ္ပိုင္းတစ္စ ေရးလက္စ စာကို ကြ်န္ေတာ္ စိတ္ကူးျဖင့္ ထပ္မံျဖည့္စြက္ ေရးသားေနခဲ့သည္မွာ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ၾကာျပီ။
“ခင္ဗ်ားအနားမွာ…” ဟူေသာ စာေၾကာင္းသည္ အဆက္အစပ္မရွိ လြတ္လပ္လြန္းေသာေၾကာင့္ ကြ်န္ေတာ္ အေၾကာင္းအရာမ်ားစြာျဖင့္ ျဖည့္စြက္ဆက္စပ္ၾကည့္ခဲ့ဖူးသည္။ အမ်ဳိးအစားကြဲျပားေသာ စာမ်ားကို ကြ်န္ေတာ္ရခဲ့သည္။ သို႔ေသာ္ စာတစ္ေစာင္ကိုမွ် စိတ္တိုင္းမက်ပါ။
ေနာက္ဆံုးေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ေအာင္ျမင္စြာ ဆက္စပ္ျဖည့္စြက္ႏိုင္လိုက္ၿပီဟု ကြ်န္ေတာ္ထင္ပါသည္။ ဦးေလးႀကီးကိုယ္တိုင္ေရးထားသလိုပင္ အဆက္အစပ္တည့္တည့္ အဓိပၸါယ္ရွိေသာ စာတစ္ေၾကာင္းကို မၾကာေသးမီကမွ စာေၾကာင္းမ်ာ ေအာက္ပါအတိုင္း ျဖစ္သည္။
“ခင္ဗ်ားအနားမွာ ႀကိဳးတစ္ေခ်ာင္းကို ဘယ္ေတာ့မွ လြယ္လြယ္ကူကူ မထားလိုက္ေလနဲ႔”
ခက္ခဲေသာ ပုစာၦတစ္ပုဒ္ အေျဖရသြားသည့္အခါ ေပ်ာ္႐ႊင္ေက်နပ္ေသာ ခံစားခ်က္အတိုင္း ကြ်န္ေတာ္ အားရေက်နပ္ သြားသည္။
သို႔ေသာ္ တၿပိဳင္တည္းမွာပင္ ကြ်န္ေတာ္ဝမ္းနည္းေၾကကြဲစြာ ငိုေၾကြးမိပါသည္။
ဂ်ဴး
[၁၉၉၄ခု၊ ဩဂုတ္လ၊ ျမားနတ္ေမာင္ မဂၢဇင္္း]
ဆရာ လုပ္လွခ်ည္လား။
ReplyDelete