ေရြးေကာက္ပဲြ နဲ.ပါတ္သက္လို.------

မိတ္ေဆြမ်ား ရဲေဘာ္မ်ား ခင္ဗ်ား

ကၽႊန္ေတာာ္.သေဘာထားကေတာ. န.အ.ဖ ရဲ. ၂၀၁၀ ေရြးေကာက္ပဲြ ကို အသိအမွတ္မၿပုပါဘူး

အၿပည္.အ၀ ရာႏႈံးၿပည္. ကန္.ကြက္ပါတယ္။ ဒါေပမယ္. ဆရာေမာင္ဝံသ ေၿပာၿပတဲ. အခ်က္ကေလးေတြ ကေတာ.

သိထားသင္. တာမို. ေဝမွ်လိုက္တာပါ။အလုပ္မရွိ အားအားယားယား ေလွ်က္ပြါးေနတယ္ လို.လဲ မထင္ၾက ပါနဲ.။ တတ္ႏိုင္သမွ် လုပ္ေနတာပါ။ အားလုံး အသိရွိ၍ အၿမင္မွန္ ဘို. အေရးၾကီးပါတယ္။ ေသခ်ာ ဖတ္ၿပီး လက္ဆင္.ကမ္း ေပးသင္. ပါတယ္။ အနိမ္.ဆုံး ညီအကို ေမာင္ႏွမ ေဆြမ်ဳိး သားခ်င္း မ်ားကို ေၿပာၿပေပးပါ။

မေၾကာက္ၾကပါနဲ.။

ကၽႊန္ေတာ္. ဆရာမ တေယာက္ေၿပာ ၿပဘူးသလို ေၿပာ ရရင္

“ႏံြထဲ ၌ လွည္းဘီး ကၽႊံေနသည္ ကူ၍ တြန္းေပးၾကပါ ေလးလြန္း၍ မတြန္း ႏိုင္ဘူး လား ၿပိုင္တူတြန္းရင္ ေရြ.ႏိုင္ပါ သည္”

မတြန္း ၾကရင္ေတာ. ႏြံထဲ ကထြက္ ရမွာ မဟုတ္ပါ။

ကိုယ္စိတ္ ႏွစ္ၿဖာ က်န္းမာ ခ်မ္းသာၾကပါေစ။
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
ျပည္သူတို႕ သိထားရမည့္ ေရြးေကာက္ပြဲဆိုင္ရာ

ဆရာေမာင္ဝံသ၏ အျမင္

(၂၀၁၀ ခုႏွစ္ ဧၿပီလ ၈ ရက္ေန႔ထုတ္ ေပၚျပဴလာနယူးစ္ ဂ်ာနယ္မွာ ေဖာ္ျပထားတဲ့ ဆရာေမာင္၀ံသရဲ့ အျမင္ ျဖစ္ ပါတယ္။ )

ေရြးေကာက္ပြဲ ဆိုသည့္ အသံကို ႏွစ္ ၂၀ ၾကာမွ တစ္ဖန္ၾကားရသည္။ လက္ရွိတြင္ အသက္ ၃၀ ႏွင့္ ၃၅ ႏွစ္ ၾကား ေရာက္ရွိေနေသာ လူငယ္မ်ားပင္လွ်င္ ေရြးေကာက္ပြဲ ဆိုသည့္ ေဝါဟာရကို ယခုမွ အသိရွိ ရွိၾကား သိရျခင္း ျဖစ္သည္။

ေရြးေကာက္ပြဲ ဥပေဒထြက္ၿပီး ၿပီးခ်င္းပင္ ေရြးေကာက္ပြဲ ဝင္မည္ဟု ဆိုေသာ ႏိုင္ငံေရး ပါတီမ်ားက ေလွ်ာက္လႊာ တင္ၾကသည္။ သတင္း ဂ်ာနယ္မ်ား၌လည္း ေရြးေကာက္ပြဲႏွင့္ ဆက္စပ္ အေၾကာင္းအရာမ်ားကို ေဖာ္ျပၾကသည္။

ျပည္သူမ်ား၏ ေရြးေကာက္ပြဲ အေပၚ စိတ္ဝင္စားမႈ ေရခ်ိန္ကို စနစ္တက် ဆာေဗး လုပ္ႏိုင္ျခင္း မရွိေသာ္လည္း ပညာတတ္ အလႊာထဲမွ အသက္ ၂၀ ႏွင့္ ၃၅ ႏွစ္ၾကား လူငယ္ ၁၅ ဦး တို႔အား ေတြ႕ဆံုေမးျမန္း ခဲ့ရာမွာေတာ့ ေရြးေကာက္ပြဲ က်င္းပမည္ ဆိုသည္ကို သိသည္ ဆိုရံုပင္။ သူတို႕အားလံုး တညီတၫြတ္တည္း ေျဖဆို ၾကသည္မွာ လတ္တေလာ အခ်ိန္ထိ ေရြးေကာက္ပြဲ ဝင္မည္ဟု ဆိုေသာ သူမ်ားကို ‘မသိ’ ျဖစ္သည္။

မသိ၍ မဲမေပးျခင္းက ျပႆနာ မရွိေသာ္လည္း မသိဘဲနဲ႕ မဲေပးျခင္းကေတာ့ ျပႆနာ ရွိသည္ဟု ထင္သည္။ မဲဆႏၵရွင္မ်ားက မဲေပးမည္ ဆိုပါက မည္သို႔ေသာ အရည္အခ်င္း ရွိသူကို မဲေပးရမလဲ၊ သူတို႕၏ အရည္အေသြး ကို မည္သည့္ ေပတံျဖင့္ တိုင္းတာ၍ အကဲျဖတ္ သင့္သလဲ၊ ႏိုင္ငံေရး သမားဆိုတာ ဘယ္လို အရည္အခ်င္မ်ိဳး ရွိသင့္တာလဲ၊ မိမိတို႔ ေရြးခ်ယ္ လိုက္ေသာ ကိုယ္စားလွယ္တို႔၏ လုပ္ပိုင္ခြင့္ အာဏာက ဘာလဲ။ စသည့္ အခ်က္ မ်ားကို သိရွိၾကရန္ လိုသည္ဟု ထင္၏။

ထို႕ေၾကာင့္ ႏိုင္ငံေရး ေဆာင္းပါးမ်ားကို အထူးျပဳ ေရးသားေနသူ စာေရးဆရာ ေမာင္ဝံသအား အထက္ပါ အေၾကာင္း အရာမ်ားႏွင့္ ပတ္သက္၍ ေတြ႕ဆံု ေမးျမန္း ခဲ့သည္မ်ားကို တင္ျပ လိုက္ပါသည္။ (သတင္းအဖြဲ႕)

ဘယ္လိုအရည္အေသြးရွိသူေတြကို မဲေပးသင့္မလဲ

၂၀၁၀ ေရြးေကာက္ပြဲဟာ ၂၀၀၈ အေျခခံ ဥပေဒ အရဆိုရင္ ျပည္သူ႔လႊတ္ေတာ္ ရွိမယ္၊ အမ်ိဳးသား လႊတ္ေတာ္ ရွိမယ္။ ႏွစ္ခုေပါင္းတဲ့ ျပည္ေထာင္စု လႊတ္ေတာ္ရွိလာမယ္။ ေရြးေကာက္ ခံရသူေတြရဲ႕ အဓိက တာဝန္ဟာ မ႑ိဳင္ႀကီး ၃ ခုျဖစ္တဲ့ ဥပေဒျပဳ မ႑ိဳင္ရယ္၊ အုပ္ခ်ဳပ္ေရး မ႑ိဳင္ရယ္၊ တရားစီရင္ေရး မ႑ိဳင္ရယ္ ဆိုၿပီး ရွိတဲ့ အထဲမွာ သူက ဥပေဒျပဳ မ႑ိဳင္နဲ႔ပဲ သက္ဆိုင္တယ္။ အဓိက တာဝန္က ေအာက္လႊတ္ေတာ္ပဲ ျဖစ္ျဖစ္။ အထက္ လႊတ္ေတာ္ အမတ္ပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ေရြးခ်ယ္ခံရၿပီ ဆိုရင္ ဥပေဒျပဳရတဲ့ တာဝန္ကို အဓိက ပါဝင္ ေဆာင္ရြက္ရမယ္။ ဥပေဒျပဳတယ္ ဆိုတာလည္း တိုင္းျပည္အတြက္ သင့္ေတာ္မယ့္ ဟာေတြကို ရွာႀကံၿပီး လုပ္ရပါတယ္။ ဥပမာ ယစ္မ်ဳိး ခြန္ေတြကို အခုထက္ ပိုၿပီး ေကာက္ခံသင့္တဲ့ အေၾကာင္း၊ ဒါမွ မဟုတ္ရင္လည္း ဘယ္အခြန္က ေကာက္သင့္တယ္၊ ဘယ္အခြန္က ပယ္သင့္တယ္ ဆိုတာမ်ိဳး။ ကုန္ထုတ္လုပ္မႈ တိုးတက္မႈ လုပ္ငန္းရွင္ေတြကို အားေပးတဲ့ အေနနဲ႕ အခြန္ ေလွ်ာ့သင့္တဲ့ အေၾကာင္း စသည္ျဖင့္ေပါ့။ သက္ဆိုင္တဲ့ ဥပေဒေတြကို သူကိုယ္တိုင္ တင္ဖို႕ တာဝန္လည္း ရွိတယ္၊ တင္ႏိုင္ရမယ္။ တျခားသူက တိုင္းျပည္အတြက္ ေကာင္းမယ္ ထင္တဲ့၊ အက်ိဳးရွိမယ့္ ဥပေဒေတြ တင္ရင္လည္း ေထာက္ခံရမယ္။ မေကာင္းရင္လည္း ပယ္ႏိုင္ရမယ္၊ ကန္႕ကြက္ ႏိုင္ရမယ္။ အခ်က္အလက္ ပိုင္ပိုင္ အသိဥာဏ္ရွိရွိနဲ႕ ေဆြးေႏြးႏိုင္တဲ့သူ ျဖစ္ရမယ္။ အဲဒီေတာ့ အဲဒီလို အရည္အခ်င္းေတြ ရွိရမယ္။ ေနာက္တစ္ခါ မဲခြဲဖို႔ လိုအပ္လာရင္လည္း မွန္တဲ့ဘက္ကို မဲေပးႏိုင္သူ ျဖစ္ရမယ္ ဆိုေတာ့ အဲဒီ့မွာ ဘာသြားေတြ႕လည္း ဆိုေတာ့ အရည္အခ်င္းက သာမန္အရပ္သူ၊ အရပ္သား၊ သာမန္ ေရာင္းဝယ္ေရး သမား၊ စားဝတ္ေနေရး အတြက္ လံုးပန္းေနသူေတြ တိုင္းေရး ျပည္ေရးကုိ သိပ္မစဥ္းစားၾကဘူး။ စားဝတ္ေနေရးပဲ ကိုယ့္အလုပ္ကို ဒီကိုယ္စားလွယ္ေတြကို လႊဲထားတာ။ ေကာင္းတဲ့ကိစၥေတြကို ခင္ဗ်ားတို႕လုပ္ပါ၊ ေဆြးေႏြးပါ၊ မဲေပးစရာရွိ ေပးပါဆိုၿပီး လႊဲထားတာ။ အဲဒီ လႊဲထားတဲ့ တာဝန္ေက်ေအာင္က သာမန္ တိုင္းသူျပည္သား ထက္ သူ႕မွာ အသိဥာဏ္ပို ရွိရမယ္။ အသိဥာဏ္ ရွိဖို႕ဆို ေလ့လာ ဆည္ပူး ထားရမယ္။ တိုင္းျပည္အတြက္ ဥပေဒျပဳတာနဲ႕ ပတ္သက္လို႕ ဘယ္လိုဥပေဒေတြ တင္သင့္တယ္၊ ျဖစ္သင့္တာကို ေထာက္ခံရမယ္၊ မျဖစ္သင့္တာကို ကန္႕ကြက္သင့္တယ္။ ဒါေတြကို ပိုင္းျခား ေဝဖန္ႏိုင္တဲ့ ဓါတ္ခံ သူ႕မွာရွိရမယ္။ ဘယ္ဟာမွားလဲ၊ ဘယ္ဟာမွန္လဲ ဆိုတာကို ပိုင္းျခား ေဝဖန္ႏိုင္တဲ့ အသိဥာဏ္ေပါ့။ ေနာက္တစ္ခါ ႏိုင္ငံေရး ေဆာင္ရြက္တဲ့သူမွာ အဓိက အက်ဆံုးက သူ႕မွာ ရိုးသားမႈ ရွိရမယ္။ သူ႕ရဲ႕ေနာက္ေၾကာင္း ရာဇဝင္ေတြ၊ သမိုင္းေတြမွာ သူဟာ အဂတိ လိုက္စားတာတို႕၊ မေတာ္မတရား လုပ္တာတို႕၊ မေကာင္းတဲ့ အသက္ေမြး ဝမ္းေက်ာင္း လုပ္တာတို႕ အဲဒါမ်ိဳးေတြ မျဖစ္သင့္ဘူး။ စံနမူနာ ပုဂၢိဳလ္ တစ္ေယာက္ ျဖစ္ရမယ္။ အဲဒီေတာ့ အသိဥာဏ္ အရည္အခ်င္းပိုင္းမွာ မွား၊ မွန္၊ ေကာင္း၊ ဆိုး ခြဲျခား ႏိုင္သူျဖစ္ရမယ္။ ေနာက္တစ္ခါ ပုဂၢိဳလ္အေနနဲ႕ ေနာက္ေၾကာင္း သမိုင္းေတြ ရွင္းသူ ျဖစ္ရမယ္။ ျပည္သူလူထု ေကာင္းက်ိဳးအတြက္ ရပ္တည္သူ ျဖစ္ရမယ္။ အာဏာရွိတဲ့သူေတြ၊ ကိုယ့္ကို အက်ိဳးျပဳႏိုင္သူေတြရဲ႕ မ်က္ႏွာကို မၾကည့္ဘဲနဲ႕ ျပည္သူကိုပဲ ၾကည့္ရမယ္။ အဂတိတရား ေလးပါးရွိတယ္။ ဆႏၵာဂတိ၊ ဘယာဂတိ၊ ေမာဟာဂတိ၊ ေလာဘဂတိ ဆိုၿပီး ရွိတယ္။ ေလာဘေၾကာင့္လည္း မွားတယ္။ ဆႏၵစြဲေၾကာင့္ ဒါေတာ့ ငါ့ဆရာ၊ ငါ့အဖြဲ႕အစည္း ဆိုၿပီး ငါေတာ့ ေထာက္ခံလိုက္မယ္၊ မတည့္တဲ့သူမို႕ ကန္႕ကြက္လိုက္မယ္ ဆိုတဲ့ အဲဒီလို ဆႏၵစြဲနဲ႔ သူက မွားတာေတြရွိတယ္။ ေမာဟဂတိ ဆိုတာက အမွားအမွန္ မခြဲျခားႏိုင္တဲ့ ဟာေတြ ကိုလည္း ပယ္ရွားႏိုင္ရမယ္။ လူဟာ အဂတိ ေလးပါးစလံုး ကင္းစင္ဖို႕ေတာ့ မျဖစ္ႏိုင္ဘူး။ ဒါေတြကို နည္းႏိုင္သမွ် နည္းရမယ္။ လႊတ္ေတာ္ ကိုယ္စားလွယ္ တစ္ေယာက္ဟာ အဲသလို အရည္အခ်င္းေတြ ရွိဖို႔ လိုအပ္တယ္။

ဆရာေျပာတဲ့ အရည္အေသြးမ်ိဳး ရွိ၊မရွိ ျပည္သူက ဘယ္လိုသိႏိုင္မလဲ

ျပည္သူေတြကေတာ့ လူသတင္း လူခ်င္းေဆာင္၊ ပန္းသတင္း ပန္းခ်င္းေဆာင္ေပါ့။ လူတစ္ေယာက္ဟာ ဆိုးတာေရာ၊ ေကာင္းတာေရာ ရွိတယ္။ ဆိုးတာ ေကာင္းတာ ဘာမွ မသိရတဲ့ သူက သာမန္ ျဖစ္သြားၿပီး။ လူတစ္ေယာက္ဟာ ႏိုင္ငံေရး လုပ္ၿပီဆို တစ္ေယာက္တည္း လုပ္လို႔ မရဘူး။ အမ်ားနဲ႕လုပ္ရတာ။ သူ စည္းရံုး ရမယ္။ ေထာက္ခံေအာင္ လုပ္ရမယ္။ ျပည္သူလူထု အတြက္ ေကာင္းတာေတြ လုပ္ေပးမယ္ဆိုၿပီး ကတိေတြ ေပးတာ၊ အဲဒီေလာက္ လုပ္ေနတာေတာင္ သူ႕အေၾကာင္းကို ေကာင္းတာလည္း မသိဘူး၊ ဆိုးတာလည္း မသိဘူးဆိုရင္ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ မရွိေတာ့ဘူး။ ဒါဆို သာမန္လူ ျဖစ္သြားၿပီ။ သာမန္လူတစ္ေယာက္က သူအခန္း က႑ ရွိကို မရွိေတာ့ဘူး။ သူ႕ရဲ႕ ရပ္ရြာ၊ ၿမိဳ႕နယ္က အေပါင္းအသင္း၊ ေဆြမ်ိဳး သားခ်င္းေတြဆီက သိကို သိရမယ္။ သူ႕ရဲ႕ သေဘာထား ထုတ္ျပန္ခ်က္ေတြကို ၾကည့္ရမယ္။ သူ႕သတင္းကိုလည္း နားေထာင္ရမယ္။ တိုင္းသူ ျပည္သားဘက္က ေျပာမယ္ဆိုရင္ ကိုယ့္မဲဟာ အင္မတန္ တန္ေၾကးရွိတယ္။ သူမ်ားေျပာတိုင္း မ်က္စိမွိတ္ၿပီး မယံုသင့္ဘူး။ အၿမဲတမ္း မ်က္စိဖြင့္ထားပါ။ နားကိုလည္း စြင့္ထားပါ။ အေရြးခ်ယ္ခံမယ့္ လူနဲ႕ သူအဖြဲ႕အစည္းရဲ႕ ေကာင္းသတင္း၊ ဆိုးသတင္းကို တတ္ႏိုင္သမွ် စံုစမ္းပါ။ ဘာမွ ေလ့လာစံုစမ္းမႈ မရွိဘဲ ဘယ္သူကိုပဲ ထည့္လိုက္ပါ။ ဘယ္အမွတ္ တံဆိပ္ကို ထည့္လိုက္ဆိုၿပီး သူမ်ားေျပာတိုင္း လိုက္ထည့္တာမ်ိဳး လံုးဝ မလုပ္ၾကပါနဲ႕။ အမွား အမွန္၊ အေကာင္း အဆိုး ေဝဖန္ၿပီး လုပ္ၾကဖို႕ ကၽြန္ေတာ္ တိုက္တြန္းခ်င္တယ္။

ေရြးေကာက္ပြဲ အႀကိဳကာလမွာ လူထုကို ေျပာတာတစ္မ်ဳိး၊ အာဏာ ရလာေတာ့ တစ္မ်ဳိး လုပ္တဲ့ သူေတြေရာ ျမန္မာ့သမိုင္းမွာ ရွိခဲ့ဖူးလား။

အာဏာရတယ္ ဆိုတာက အခု ေပၚလာမယ့္ လႊတ္ေတာ္မွာ အာဏာျပႆနာ မရွိဘူး။ ေပၚျပဴလာ နယူးစ္မွာပဲ ကၽြန္ေတာ္ ေရးၿပီးၿပီ။ ေနာက္ဆံုးေရးတဲ့ ေဆာင္းပါးပါ။ အခု ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေျပာေနတဲ့ ကိစၥက လႊတ္ေတာ္ ကိုယ္စားလွယ္ ဆိုတာဟာ အာဏာကို က်င့္သံုးႏိုင္တဲ့ သူ မဟုတ္ဘူး။ အာဏာ ဘာမွ မရွိဘူး။ အဲဒါကို ရွင္းလင္း ေနဖို႔လိုတယ္။ ေနာက္ေတာ့ လႊတ္ေတာ္ေပၚလာမယ္။ ဥပေဒ ျပ႒ာန္းတဲ့ အခါမွာ တိုင္းသူ ျပည္သား စိတ္မခ်မ္း မသာ ျဖစ္ေစမယ့္ ဥပေဒေတြ ရွိရင္လည္း ရွိလာမယ္။ အဲဒီ ျပ႒ာန္းခ်က္မ်ဳိးကို လႊတ္ေတာ္ထဲမွာ ေဆြးေႏြးတဲ့ အခါ ကိုယ့္ၿမိဳ႕နယ္က ေရြးေကာက္ထားတဲ့ လႊတ္ေတာ္ ကိုယ္စားလွယ္က မတရားတဲ့ ျပ႒ာန္းခ်က္ကို ေထာက္ခံရင္ ျပည္သူ လူထုက စိတ္ဆိုးမွာပဲ။ ငါတို႔ နစ္နာမယ့္ ဥပေဒမ်ဳိးကို ငါ့တို႔ ကိုယ္စားလွယ္က ဘာလို႔ ေထာက္ခံတာလဲ ဆိုၿပီး အဲဒီလို လူမ်ဳိးကို ျပည္သူလူထုက ဆံုးမလို႔ ရတာက သတ္မွတ္ထားတဲ့ ရာခိုင္ႏႈန္း ျပည့္ေအာင္ လက္မွတ္ေတြထိုး၊ ျပန္ေခၚတာေပါ့။ သူ႔ကို ျဖဳတ္ခ်ပါေတာ့ ဆိုၿပီး recall လုပ္လို႔ရတယ္။ ေတာင္းဆိုလို႔ ရတယ္။ ဒီမွာကေတာ့ ဒါပဲ။ သူ႔ရဲ႕ အဓိက တာဝန္က ဥပေဒျပဳတဲ့ အခါမွာ ပါဝင္ ထမ္းေဆာင္ဖို႔ပဲ။

ႏိုင္ငံေရး သမားေကာင္း တစ္ေယာက္ရဲ႕ စံႏႈန္းကေရာ။

ႏိုင္ငံေရး သမားေကာင္းရဲ႕ စံႏႈန္းက နံပါတ္တစ္က ႐ိုးသားမႈေပါ့။ ေနာက္တစ္ခုက ျပည္သူလူထုရဲ႕ မ်က္ႏွာကို ၾကည့္ရမယ္။ ဒါက စာရိတၱပိုင္းနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ေပါ့။ ေနာက္ အရည္အခ်င္းပိုင္း နဲ႔ဆို သာမန္သူေတြထက္ အၾကားအျမင္ ႏွံ႔စပ္ရတယ္။ ျမန္မာ့အေရး၊ ကမ႓ာ့အေရးေတြ ႏွံ႔ႏွံ႔စပ္စပ္ သိထားရမယ္။ ကမ႓ာႀကီးနဲ႔ ကိုယ့္ႏုိင္ငံမွာ ဘာျဖစ္ေနတယ္ ဆိုတာ မသိတဲ့သူ တစ္ေယာက္က ျပည္သူ႔ ကိုယ္စားလွယ္ မျဖစ္သင့္ဘူး။ ျပည္သူ လူထုရဲ႕ စားဝတ္ေနေရး၊ ပညာေရးနဲ႔ က်န္းမာေရး အဲဒါေတြကို သာမန္သူေတြထက္ ပိုသိရမယ္။ တုိင္းျပည္မွာ ပညာေရးက နိမ့္ေနလား၊ ျမင့္ေနလား၊ နိမ့္ေနရင္ ဒီပညာေရး စနစ္ကို ဘယ္လိုလုပ္ရင္ ေကာင္းမလဲ ဆိုတာမ်ဳိး၊ ကိုယ္ပိုင္ အိုင္ဒီယာလည္း ရွိရမယ္။ သူဖတ္ မွတ္ထားတာေတြ၊ ေတြ႕ဆံုေမးျမန္း ထားတာေတြ၊ သူ႔မွာ အျမင္က်ယ္ျပန္႔မႈ ရွိရမယ္။ ဒီတိုင္းျပည္ အတြက္ ေကာင္းရာ ေကာင္းေၾကာင္းလုပ္ဖို႔ အျမင္ေတြ ရွိရမယ္။ ဒါေၾကာင့္ ႏိုင္ငံေရး သမားေကာင္း တစ္ေယာက္ဟာ တုိင္းျပည္ရဲ႕ စီးပြားေရး၊ လူမႈေရး အျပင္ ကိုယ့္တုိင္းျပည္ အေၾကာင္း၊ ကိုယ့္လူမ်ဳိး အေၾကာင္း ေကာင္းေကာင္း နားလည္ရမယ္။ နားလည္ ေအာင္လည္း ႀကိဳးစား ထားရမယ္။ ႏုိင္ငံေရး သမားေကာင္း တစ္ေယာက္ဟာ သာမန္အဆင့္ထက္ ျမင့္တဲ့ အေထြေထြ ဗဟုသုတ၊ အေျမာ္အျမင္ ရွိရမယ္။

ျပည္သူကို ဘာမ်ား ထပ္ေျပာခ်င္ပါသလဲ။

ျပည္သူ လူထုဟာ မိမိရဲ႕ ဆႏၵမဲကို ေတာ္ေတာ္ တြန္႔တိုဖို႔ လိုတယ္။ ၿပီးၿပီးေရာ မျဖစ္ေစရဘူး။ မဲကို သူမ်ား ေျပာတုိင္း ဘယ္တံဆိပ္ကို ေပးပါ၊ ဘယ္သူ႔ကို ထည့္လိုက္ပါ ဆိုတာနဲ႔ “ဟယ္ အမ်ားက ထည့္လိုက္ရင္ေတာ့ ငါေတာ့ ဒီလိုပဲ ထည့္ရမွာပဲ” ဆိုတဲ့ စိတ္မ်ဳိးေတာ့ ဘယ္လိုမွ မေမြးပါနဲ႔လို႔ ေျပာခ်င္တယ္။ ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ တကယ္ ေပးသင့္ ေပးထိုက္တဲ့ သူကိုပဲ မဲေပးပါ။ အမွတ္တံဆိပ္ ဆိုလည္း အမွတ္တံဆိပ္။ လူပုဂၢိဳလ္ဆိုလည္း လူပုဂၢိဳလ္ေပါ့။ အဲဒီလို ကိုယ့္စိတ္ႀကိဳက္ ေပးတဲ့ အတြက္ ဘာမွ ေၾကာက္စရာ မလိုဘူး။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ တိုင္းျပည္မွာ ျပည္သူလူထုရဲ႕ နံပါတ္တစ္ အႀကီးဆံုး ျပႆနာက ဘာလဲဆိုေတာ့ လူေတြက ေၾကာက္ေန ၾကတာ။ ဘာကို ေၾကာက္ေနမွန္းလည္း မသိဘူး။ ဘယ္သူ႔ကို ေၾကာက္ေနလဲလို႔ ေမးရင္လည္း မေျပာရဲဘူး။ အဓိက ျပႆနာက ဒါပဲ။ မေၾကာက္ပါနဲ႔လို႔ ေျပာခ်င္တယ္။

ေမာင္၀ံသ